Οι δεκαετίες του 60 και του 70 είναι γνωστές για τη δυναμική τους και τις αλλαγές που σημάδεψαν και σημαδεύουν ακόμα και σήμερα τον κόσμο. Αλήθεια ποιοι ήταν οι Alan, Bonds, Billy Savage, Joe Breeze, Charles Kelly και Gary Fisher. Τα ονόματά τους κοσμούσαν ή κοσμούν ακόμα και σήμερα χιλιάδες πλαίσια.

Κάποτε ήταν μέλη μιας παρέας που στα λοφάκια γύρω από το Mt. Tamalpais έψαχναν ένα καινούργιο τρόπο να κάνουν την πλάκα τους με ποδήλατα. «Είχαμε πανάκριβες ιταλικές κούρσες, αλλά για την καθημερινή μας πλάκα ήταν απλά πολύ εύθραυστες», λέει ο Joe Breeze.
«Έτσι αγόρασα ένα Schwinn – Cruizer του 1941 για 5 δολάρια και ξεκίνησα». Γρήγορα ακολούθησαν και οι υπόλοιποι της παρέας. Τα ποδήλατα ήταν βαριά, χωρίς ταχύτητες και πίσω με φρένο- κόντρα. «Οι αναβάσεις ήταν μαρτυρικές και συνήθως σπρώχναμε μέχρι την επόμενη κατηφόρα». Θυμάται ο Charles Kelly, ο πρώτος που ασχολήθηκε ως δημοσιογράφος με το MTB. Σιγά – σιγά η παρέα μεγάλωνε και γρήγορα οργανώθηκαν οι πρώτες εκδρομές. Το Νοέμβριο του 1974 καθορίζεται η πρώτη διαδρομή η Apetite Seminar, μια διαδρομή 32χλμ., που όπως λέει και το όνομα σκοπό είχε να ανοίξει την όρεξη (αpetite) για τη γαλοπούλα της ημέρας των ευχαριστιών. Μετά το βάσανο των πρώτων 29 χλμ. ακολουθούσε το «κερασάκι», μια κατάβαση 3,4χλμ. 6μ. και 400 υψομετρικών στην πλαγιά του Mt. Tamalpais. Μια κατάβαση με αλλεπάλληλες κλειστές φουρκέτες, κοτρόνια, άμμο και ρίζες. «Όταν περνάω σήμερα την ίδια διαδρομή με το σημερινό ποδήλατό μου απορώ πως φτάναμε κάτω ζωντανοί», μονολογεί ο Charles Kelly.

Το νερό είχε πια μπει στ’ αυλάκι και τη συνέχεια λίγο πολύ την ξέρετε.
Αγαπητοί Kelly, Breeze (ο πρώτος που κατασκεύασε καθαρόαιμους σκελετούς MTB από υψηλής ποιότητας ΑΤΣΑΛΙ το 1977), Fisher κ.λ.π. φτάνατε κάτω ζωντανοί, γιατί (εκτός από πολύ τυχεροί) κάνατε κάτι, που πραγματικά αγαπούσατε, κάτι αυθόρμητο και αληθινό χωρίς να έχετε προκαταβολικά αγοράσει όλο τον εξοπλισμό και το ύφος του σούπερ πρωταθλητή, χωρίς να θέλετε να δείξετε στους φίλους σαν τι έχετε και πόσο φοβερά μπιχλιμπίδια διαθέτετε, αλλά μόνο και μόνο για το κέφι σας, γιατί απλά σας άρεσε να σπρώχνετε αυτά τα σαράβαλα στις ανηφόρες και να κουτρουβαλάτε στις κατηφόρες του βουνού αδιαφορώντας για τις αυτονόητες τούμπες και τα σπασμένα εξαρτήματα.
Κι αν ως νεώτεροι του γράφοντος πιστεύετε ότι σήμερα διαθέτουμε τα super ποδήλατα τότε αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν είχατε την τύχη να δείτε ή να οδηγήσετε ένα Breezer (η εταιρία εξαγοράστηκε και έκλεισε το 97 αν δεν κάνω λάθος), ένα Bontrager, ένα Ritchey, ένα αυθεντικό Klein, ή ένα Dekerf. Κάποια απ’ αυτά τα ονόματα υπάρχουν και σήμερα, αλλά μόνο ως ονόματα, μιας και οι εταιρείες μεγαθήρια που ανήκουν δεν τους επιτρέπουν να παράγουν πλαίσια (πλην του Dekerf).
Τέλος μην ξεχνάτε μετά από κάθε βόλτα στο βουνό, να πίνετε ένα ποτηράκι στην υγειά της παρέας του Mt. Tamalpais, που άνοιξε νέους δρόμους σ’ όλους μας χωρίς φανφάρες και πολλά λόγια. Έτσι απλά για την πλάκα της, όπως άλλωστε γίνονται όλα τα σημαντικά πράγματα, από αγάπη γι’ αυτό που κάνει κανείς.