Ο νεαρός Έλληνας πρωταθλητής, Γιάννης Σπανόπουλος, είναι ένας από τους πλέον χαρισματικούς και ταλαντούχους νέους ποδηλάτες της χώρας μας με ουκ ολίγες διακρίσεις και ρεκόρ στο ενεργητικό του. Σε μία εκ βαθέων εξομολόγησή του στο planetbike.gr μιλάει τόσο για τα όνειρά του, με το πιο μεγάλο να είναι μία διάκριση σε Ολυμπιάδα, όσο και για τις διαφορές μεταξύ ελληνικής και ξένης ποδηλασίας αλλά και για προβλήματα του χώρου.

Η προετοιμασία μου πριν το Πανελλήνιο δεν είχε ολοκληρωθεί όπως έπρεπε λόγω του ότι η πίστα ήταν κλειστή για προπονήσεις μετά το Πάσχα για μία εβδομάδα. Πάντως σε γενικές γραμμές είμαι ευχαριστημένος από τα αποτελέσματά μου.

- Τι εικόνα σχημάτισες από το συγκεκριμένο Πανελλήνιο; Θεωρείς ότι το επίπεδο ήταν το αναμενόμενο;

Θεωρώ ότι ήταν ένα επιτυχημένο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα διότι υπήρξε συμμετοχή αθλητών σε όλες τις κατηγορίες , επιτεύχθηκαν πανελλήνια ρεκόρ καθώς και χρόνοι κοντά σε πανελλήνια ρεκόρ, ενώ υπήρξαν και κάποιοι θεατές (αρκετοί από αυτούς από τον σύλλογό μου). Το επίπεδο των νεαρών Ελλήνων αθλητών ήταν αναμενόμενο και κατά την άποψή μου αυξάνεται συνεχώς καθώς οι χρόνοι βελτιώνονται και σημειώνονται πανελλήνια ρεκόρ.

- Τι ανταγωνισμό εντοπίζεις στον ελλαδικό χώρο ως προς την ποδηλασία; Είναι ο προσδοκώμενος ή όχι;

Ο ανταγωνισμός στην ελληνική ποδηλασία είναι ικανοποιητικός. Υπάρχουν αθλητές ικανοί, που προσπαθούν, πετυχαίνουν διακρίσεις και έχουν μία συνεχή ανοδική πορεία. Και ανταγωνισμός όμως να μην υπήρχε τουλάχιστον στα αγωνίσματα της πίστας, ο χρόνος θα είναι πάντα ένας σημαντικός και καθοριστικός αντίπαλος.

- Τι άποψη έχεις για το επίπεδο της ελληνικής ποδηλασίας; Έχουμε αρκετά νέα ταλέντα;

Το επίπεδο της ελληνικής ποδηλασίας συγκριτικά με τις υπόλοιπες ευρωπαικές χώρες είναι υποβαθμισμένο διότι υποβαθμισμένη είναι και η ίδια η ποδηλασία στην χώρα μας καθώς επίσης και η σχέση του Έλληνα με το ποδήλατο. Οι νέοι αθλητές δεν έχουν κίνητρο να συνεχίσουν τον αθλητισμό από την στιγμή που το Ελληνικό κράτος έχει περιορίσει στο ελάχιστο τα προνόμια των αθλητών για την εισαγωγή τους στο Πανεπιστήμιο και δεν έχει μεριμνήσει ώστε να υπάρχουν κατάλληλες υποδομές για την ανάπτυξη του αθλήματος. Παρ όλα αυτά νέα ταλέντα υπάρχουν. Ήδη έχει δημιουργηθεί μία αξιόλογη Ελληνική επαγγελματική ομάδα, η SP TABLEWARE η οποία εντυπωσίασε με την οργάνωσή της στον Γύρο Θυσίας τον οποίο και κέρδισε.

- Τι διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στην ελληνική ποδηλασία και αυτή των ευρωπαϊκών... δυνάμεων;

Η διαφορετική νοοτροπία των Ευρωπαίων αθλητών και παραγόντων έναντι των Ελλήνων κατά την άποψή μου είναι η βασικότερη διαφορά της Ελληνικής Ποδηλασίας και αυτής της Ευρώπης.

Παράδειγμα αναφέρω την εμπειρία μου από το BERLIN KIDS TOUR 2007 στο Βερολίνο όταν ήμουν Παμπαίδας. Στο συγκεκριμένο αγώνα κατάλαβα τι σημαίνει ευρωπαϊκή ποδηλασία. Με το σφύριγμα της έναρξης του αγώνα έγινε ξεκόλλημα και ο ρυθμός δεν έπεσε ποτέ, η απόσταση του αγώνα ήταν 45 χλμ όταν στην Ελλάδα τρέχαμε 15 χλμ. σε Διασυλλογικούς, είχε χρονόμετρο 7 χλμ. όταν στην Ελλάδα τρέχαμε 1,5χλμ. Για τις συμμετοχές τι να πω, όταν πας να πάρεις εκκίνηση με άλλους 180 αθλητές. Τότε είχα καταφέρει να έρθω στο χρονόμετρο 40ος, στην αντοχή 60ος και στο σιρκουί 20ος  και αυτές οι μέτριες επιδόσεις μου οφείλονταν στο ότι κανένας δεν μας ενημέρωσε αν και ρωτήσαμε για τα πατήματα (μας είπαν οι τεχνικοί σύμβουλοι της ομοσπονδίας ότι είναι τα ίδια) και σαν αρχάριοι είχαμε κάνει λάθος και ήταν τα πατήματά μου πιο ελαφριά (μας κάνανε παρατήρηση οι Γερμανοί με απορία. Σ.σ. στις μικρές κατηγορίες υπάρχουν περιορισμοί στα γρανάζια που φορά το ποδήλατο).

Επίσης το καλοκαίρι του 2009 πήγα στο Ολυμπιακό Φεστιβάλ στην Φινλανδία στο Τάμπερε (κάτι σαν πανευρωπαικό πρωτάθλημα για παίδες).
Στην Ελλάδα έκανα προπόνηση με 41 βαθμούς και όταν πήγα εκεί αντιμετώπισα 15 βαθμούς με υγρασία και βροχή. Ο προπονητής μου επέμενε να πάμε 5-6 ημέρες πιο νωρίς για να προσαρμοστούμε και οι παράγοντες μας είπαν ότι πρέπει όλη η ομάδα να πάει με την Ολυμπιακή Ομάδα δυο ημέρες πριν. Όταν φθάσαμε και με το που βγήκαμε από το αεροπλάνο, είδαμε τους Δανούς να κάνουν προπόνηση, τότε κατάλαβα ότι μάλλον την πατήσαμε (ο Κατσούρας έπαθε θλάση πάνω στον αγώνα από το κρύο)  όπως και έγινε (στο χρονόμετρο βγήκα 33ος  στους 100 αθλητές με δυσκολίες στην αναπνοή, το σιρκουί το κάψαμε και στην αντοχή ενώ ήμουν μέσα στους πρωταγωνιστές στον τρίτο γύρο σε κλειστή κατηφορική στροφή με εμβόλισε ο Δανός που βγήκε πρώτος και μου αχρήστεψε το ντεραγιέ βγάζοντάς με εκτός αγώνα μια και δεν υπήρχε σέρβις των ομάδων να ακολουθεί το γκρούπ) .

Στο τεχνικό συνέδριο του αγώνα όταν ενημερωθήκαμε ότι θα υπάρχει κοινό σέρβις και οι τροχοί ήταν ή με 14 ή με 16 τελευταίο πάτημα, σε ερώτηση του προπονητή μου ότι μπορεί κάποιος να το εκμεταλλευθεί αυτό, η απάντηση ήταν ας το κάνει, έτσι και αλλιώς αν το κάνει η επιτυχία θα είναι πρόσκαιρη και το παρομοίωσαν με το ντόπινγκ. Αυτά για την διαφορά νοοτροπίας.

- Ποιοι είναι οι επόμενοί σου αγωνιστικοί στόχοι;

Βασικός αγωνιστικός μου στόχος είναι η συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων Πίστας από τις 11-15.8.2010  στην Ιταλία και στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Πίστας Εφήβων από 10-15.9.2010 στην Αγία Πετρούπολη.

- Πόσο ευχαριστημένος είσαι από τον ΠΕΛΟΤΟΝ; Καλύπτει όλες σου τις ανάγκες;

Η ομάδα μου πιστεύω ότι μου προσφέρει όσα λίγες άλλες ομάδες στην Ελλάδα μπορούν να μου προσφέρουν. Μέσω της ομάδας μου, των ανθρώπων του συλλόγου και των συναθλητών μου αποκτώ ποιότητα στην προπόνηση, υποστήριξη και ασφάλεια με τα αυτοκίνητα συνοδείας και τις μοτοσυκλέτες σε όλες τις προπονήσεις. Επίσης μου προσφέρει ολοκληρωμένη προπονητική υποστήριξη με τον προπονητή μου Κώστα Πανταζή, με την εργοφυσιολόγο και διατροφολόγο κ. Μαρία Λυκομήτρου , με τις εργομετρικές μου μετρήσεις στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο και με ότι άλλο χρειαστεί. 

- Κατά την γνώμη σου ο σύλλογός σου είναι αυτήν την στιγμή από τους κορυφαίους της χώρας μας;

Αν θεωρήσουμε ότι καλύτεροι σύλλογοι είναι όσοι έχουν τον μεγαλύτερο αριθμό αθλητών, τότε ο σύλλογός μου δεν θεωρείται κορυφαίος.
Από την άποψη όμως της δουλειάς του προπονητή μου και των αθλητών του και της νοοτροπίας πάνω στην οποία βασίζεται και λειτουργεί ο σύλλογος πιστεύω ότι είναι ο καλύτερος της Ελλάδας.

- Πως είναι η συνεργασία σου με τον προπονητή σου; Πόσο πολύ σε έχει βοηθήσει;

Εκτός από σχέσεις προπονητή και αθλητή, τον Κώστα τον θεωρώ φίλο μου ή ακόμα και ως αδελφό μου. Οι ώρες που περνάμε μαζί κάθε μέρα είναι πολλές με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα δέσιμο μεταξύ μας. Με αυτό τον τρόπο με καταλαβαίνει καλύτερα και η προπόνηση γίνεται πιο αποδοτική. Χωρίς τον προπονητή μου και την καθοδήγησή του δεν θα είχα καταφέρει τίποτα το ουσιώδες στο χώρο της ποδηλασίας.
Σε αυτόν οφείλονται όλες οι επιτυχίες μου.

- Ποιά είναι η άποψή σου για το ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, που δεν είναι σε επιθυμητή κατάσταση; Πόσο δύσκολο είναι για εσάς τους Έλληνες ποδηλάτες να κάνετε προπονήσεις αλλά και να τρέχετε εκεί;

Η πίστα του ποδηλατοδρομίου ως γνωστόν δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση μετά από τόσα χρόνια απουσίας κάθε είδους συντήρησης (δεν δουλεύουν τα χρονόμετρα κλπ). Παρ' όλα αυτά οι Έλληνες ποδηλάτες και κυρίως όσοι βρίσκονται στην Αττική και αγαπάνε την Πίστα πρέπει να εκμεταλλεύονται στο έπακρον την δυνατότητα που τους έχει δοθεί. Να προπονούνται δηλαδή σε μία από τις πιο γρήγορες πίστες του κόσμου ,σε μία χώρα που διαθέτει ένα από τα ωραιότερα κλίματα για ποδήλατο. Δυσκολία να τρέχουν σε αγώνες και να προπονούνται αντιμετωπίζουν οι ποδηλάτες της επαρχίας.
Αγώνες στην πίστα δεν γίνονται και έτσι το πλεονέκτημα ότι έχουμε από τα καλύτερα ποδηλατοδρόμια χάνεται θα έλεγα ανεξήγητα.

- Ποιά είναι τα βασικά προβλήματα του Έλληνα ποδηλάτη; Θεωρείς πως το οικονομικό είναι το πιο σημαντικό εξ αυτών;

Η νοοτροπία είναι το βασικό πρόβλημα του Έλληνα ποδηλάτη. Οικονομικές δυσκολίες σίγουρα αντιμετωπίζει όποιος θέλει να κάνει πρωταθλητισμό και εάν δεν υπάρχει βοήθεια από την οικογένειά  του δεν μπορεί να τα καταφέρει.

- Ποιοι ήταν οι λόγοι που επέλεξες να ασχοληθείς με την ποδηλασία;

Από την παιδική μου ηλικία το ποδήλατο ήταν ο αγαπημένος μου τρόπος διασκέδασης. Μου άρεσε η ταχύτητα που αποκτούσα με το ποδήλατο.
Μικρός έκανα πρωταθλητισμό στο motocross όπου πρωταγωνιστούσα και το μέλλον μου στον μηχανοκίνητο αθλητισμό προβλεπόταν λαμπρό. Η αγάπη μου όμως για το ποδήλατο ήταν μεγάλη και έτσι το 2004 έβγαλα το πρώτο μου δελτίο. Τώρα το ποδήλατο έχει γίνει μέρος της ζωής μου .Κάθε προπόνηση την βλέπω σαν ένα τρόπο να ξεφύγω από την ρουτίνα και να ταξιδέψω.

- Ποιοι είναι οι άνθρωποι που έχουν συμβάλλει πιο πολύ στην έως τώρα πορεία σου;

Η οικογένειά μου και ο προπονητής μου με έχουν στηρίξει και βοηθήσει ο καθένας με τον τρόπο του ώστε να συνεχίσω την προσπάθειά μου και να πετύχω τους στόχους μου. Θεωρώ πολύ σημαντική την βοήθεια που έχω από τους χορηγούς μου, την SPECIALIZED USA, την εταιρεία ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ  , το κατάστημα FREDERIK BIKES  που μου εξασφαλίζουν να χρησιμοποιώ κατευθείαν από τις ΗΠΑ  τα ποδήλατα που χρησιμοποιούν όλοι οι παγκοσμίως γνωστοί ποδηλάτες , την εταιρεία ΒΙΒΛΙΟΚΙΝΗΣΗ και την εταιρεία DRAGER .

- Θα ήθελες κάποια στιγμή να αγωνιστείς σε ομάδα του εξωτερικού;

Ο βασικός μου στόχος είναι να διακριθώ σε Ολυμπιακούς αγώνες . Αν αυτό συμβεί  σίγουρα θα μου δοθεί η ευκαιρία να αγωνιστώ σε ομάδα του εξωτερικού.

Λίγα λόγια για τον Γ. Σπανόπουλο

Γεννήθηκε στις 20 Μαϊου του 1993. Ασχολείται με την ποδηλασία από το 2004. Ο πρώτος σύλλογός του ήταν ο ΟΦΝΙ της Ν. Ιωνίας. Μετά συνέχισε στον Ποδηλατικό Όμιλο Κορωπίου, που μετονομάστηκε σε ΠΕΛΟΤΟΝ. Έχει αναδειχθεί πανελληνιονίκης σε όλες τις κατηγορίες, που έχει μετάσχει. Παράλληλα έχει σημειώσει έξι πανελλήνια ρεκόρ.