Ο Vaughters παρακολούθησε τον αγώνα Critérium du Dauphiné τον περασμένο Ιούνιο και χρονομέτρησε τον νικητή του αγώνα Alberto Contador στη διαδρομή L’Alpe d’Huez η οποία είχε 21 φουρκέτες ορεινού δρόμου. Ο Vaughters κοίταξε με ικανοποίηση το χρονόμετρό του και είπε: «Ωραία, ο χρόνος τερματισμού ήταν κατά 4 λεπτά μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο του 2001». Στα περισσότερα σπορ η πρόοδος μετριέται μέσω των γρηγορότερων επιδόσεων. Οι δρομείς πάντα τερματίζουν πιο γρήγορα στο στίβο και γενικά οι αθλητές πάντα προσπαθούν να σπάσουν τα ρεκόρ. Όμως στη ποδηλασία, ένα άθλημα που μαστίζεται από το ντόπινγκ, μερικοί υπολογίζουν τη πρόοδό του με διαφορετικά κριτήρια: με το κατά πόσο οι χρόνοι έχουν αυξηθεί στις απότομες αναβάσεις, ειδικά από τη δεκαετία το 1990 μέχρι τις αρχές του 2000, σε μια περίοδο που το ντόπινγκ είχε ξεφύγει από τα όρια. 

Παρόλο που το ακριβές σημείο εκκίνησης του αγώνα ανάβασης Alpe d’Huez έχει αλλάξει σε μικρό βαθμό με το πέρας των χρόνων, ο ιταλός ποδηλάτης Marco Pantani ακόμα κατέχει το ρεκόρ που έκανε το 1997, στα 37 λεπτά και 35 δευτερόλεπτα. Επιπλέον έχει κάνει, ανεπίσημα, τους 3 από τους 5 καλύτερους χρόνους. Όμως πέτυχε αυτές τις επιδόσεις πριν εμφανιστεί το τεστ για το ενισχυτικό αίματος EPO. Εκείνη τη περίοδο πολλοί είχαν πει ότι οι κορυφαίοι ποδηλάτες συχνά χρησιμοποιούσαν το EPO για να αυξήσουν την αντοχή τους. 

Οι αθλητές που έκαναν 7 από τους 16 καλύτερους χρόνους (σε ανεπίσημο επίπεδο) στο L’Alpe d’Huez βρέθηκαν θετικοί στα τεστ όπως οι Floyd Landis και Iban Mayo  οι οποίοι παραδέχτηκαν το ντόπινγκ, ενώ το ίδιο έκαναν και οι Bjarne Riis, Richard Virenque, και  Alex Zülle. Μερικοί είχαν εμπλακεί και σε σκάνδαλο ντόπινγκ όπως ο Jan Ullrich. Ο Ullrich ο νικητής του Tour του 1997 αποσύρθηκε από το άθλημα μετά την εμπλοκή του σε ένα ισπανικό κύκλωμα ντόπινγκ που έμεινε στην ιστορία ως Operation Puerto. Ο πρώην προπονητής του, ο Rudy Pévenage σύμφωνα με τη γαλλική αθλητική εφημερίδα L’Équipe είπε ότι ο ίδιος είχε μεριμνήσει για τις επισκέψεις του Ullrich σε έναν γιατρό ντόπινγκ στην Ισπανία.

Σύμφωνα με τα παραπάνω είναι λογικό ότι κάποιοι χρόνοι αναβάσεων έχουν αυξηθεί με τη παρουσία πιο αυστηρών τεστ αντι-ντόπινγκ όπως είπε ο Aldo Sassi ένας Ιταλός φυσικοθεραπευτής και προπονητής ποδηλασίας ο οποίος προπονεί τους αναβάτες Cadel Evans και Ivan Basso. Ο Sassi είπε: «Οι ταχύτητες στις αναβάσεις είναι μικρότερες επειδή δεν υπάρχει ντόπινγκ τώρα, ή τουλάχιστον λιγότερο ντόπινγκ κατά τη γνώμη μου. Αν κοιτάξεις τους χρόνους του Pantani η δύναμη που παρήγαγε ήταν πολύ κοντά στα 6.8 watts/κιλό και αυτό είναι κάτι που κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει σε φυσιολογικά κανονικές συνθήκες για οποιοδήποτε αθλητή».

Ο Sassi όπως κάθε κορυφαίος προπονητής τώρα, χρησιμοποιεί computers που είναι συνδεδεμένοι με τα ποδήλατα των αναβατών για να εξακριβώσει το πόση δύναμη παράγουν αυτοί. Ο ίδιος είπε ότι θα μπορούσε επίσης να κάνει μετρήσεις με τον παλιομοδίτικο τρόπο χρησιμοποιώντας μαθηματικά. Έχοντας δεκαετίες παρουσίας στο άθλημα, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κανένας αναβάτης δεν μπορεί να παράγει περισσότερο από ένα μέσο όρο από 6.0 έως 6.2 watts ανά κιλό του βάρους του σε μια διαδρομή των 30 με 40 λεπτών. Σχετικά με τη δύναμη των αθλητών ο Sassi άρχισε να μετρά από το γύρο Ιταλίας του 2009 και βρήκε ότι μόνο ένας κορυφαίος ποδηλάτης, ο Denis Menchov από την ομάδα ποδηλασίας Rabobank, παρήγαγε περισσότερο από 6.0 watts ανά κιλό. Εν τούτοις ένας αναβάτης ο οποίος αργότερα αποκλείστηκε για ντόπινγκ σε αυτό τον αγώνα, ο ιταλός Danilo DiLuca, παρήγαγε δύναμη σε άλλη ανάβαση που πλησίασε πολύ το 6.0, σύμφωνα με τον Sassi. Όπως είπε και ο τελευταίος «Πάντα υπάρχει μια γκρίζα ζώνη».   

Ο Sassi δήλωσε ότι το να προσδιορίσεις με ακρίβεια την αναλογίας δύναμης προς βάρος των αναβατών στο παρελθόν δεν ήταν εύκολο, λόγω των διάφορων μεταβλητών που εμπλέκονταν. Θα ήθελε να γνωρίζει πράγματα όπως το μήκος της ανάβασης και το βαθμό δυσκολίας της, το βάρος του ποδηλάτη και του ποδηλάτου καθώς και τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν. «Σχετικά με τον Pantani ναι είμαι σίγουρος, για τον Armstrong απλά δεν είμαι σίγουρος», είπε.

Ο Lance Armstrong ο οποίος προσπάθησε πέρσυ να κερδίσει το Tour* για όγδοη φορά, κατέχει δύο από τους τέσσερις ανεπίσημους καλύτερους χρόνους  του L’Alpe d’Huez. Ο αρχηγός της ομάδας του, ο Johan Bruyneel, είπε ότι αυτοί οι γρήγοροι χρόνοι δεν θα πρέπει να ρίξουν σκιές στον Armstrong, ο οποίος βρίσκεται κάτω από ομοσπονδιακό έλεγχο για απάτη και ντόπινγκ κατά τη διάρκεια που έτρεχε για λογαριασμό της ομάδας Postal Service των Η.Π.Α. Ένας από τους καλύτερους χρόνους του Armstrong στο L’Alpe d’ Huez ήταν στον αγώνα χρόνου (time trial) του 2004 όταν ανέβηκε το βουνό χωρίς τακτική ή άλλους αναβάτες για να αντιμετωπίσει. Ολοκλήρωσε με χρόνο 37:36. «Δεν υπάρχει τρόπος να μετρήσεις τον ένα χρόνο σε αντιδιαστολή με έναν άλλον» είπε ο Bruyneel. «Ωστόσο αυτό δεν θα απαγορεύσει από το κόσμο να συζητάει για αυτό». 

Τα βλέμματα στράφηκαν πρόπερσι στο Tour* όταν ο Contador ολοκλήρωσε την ανάβαση στο Verbier αφήνοντας τους άλλους ποδηλάτες στα «απόνερα» του. Κινήθηκε ταχύτατα στη κορυφή μιας ανάβασης 8χλμ. με μια μέση κλίση 7,5% (κάτι σαν τα τελευταία 8χλμ. της ανάβασης Πεντέλης δηλαδή) μόλις σε 21 λεπτά, ενώ μετά αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις για το πως τα πήγε τόσο καλά. Ο Vaughters είπε ότι ήταν δυνατόν να γίνει αυτό χωρίς ντόπινγκ μιας και ήταν μια πολύ μικρή ανάβαση. Αλλά ο Greg LeMond, τρεις φορές νικητής του Tour de France  σύμφωνα με δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας Le Monde είπε ότι έχει ένα σκεπτικισμό σχετικά με αυτή την επίδοση. Στο ίδιο δημοσίευμα Greg LeMond λέει: «Υπάρχει κάτι στραβό» και παρομοιάζει τη παρουσία του Contador με μια Mercedes που κερδίζει έναν αγώνα Formula 1. Και συνεχίζει : «Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τι κρύβεται πίσω από το παραβάν...». 

Ο LeMond έκανε υπολογισμούς οι οποίοι έδειξαν ότι η μέγιστη εισαγωγή οξυγόνου του Contador κατά την ανάβαση ήταν πάνω από κάθε ανθρώπινη δυνατότητα. Μερικοί φυσικοθεραπευτές συμφώνησαν με τους υπολογισμούς του και άλλοι όχι. H ίδια διαμάχη ήρθε στην επιφάνεια όταν ο Landis κέρδισε τη διαβόητο Stage 17 του Tour του 2006. Πέρασε τη γραμμή τερματισμού στο Morzine μετά από μια απίθανη μοναχική πορεία που του έδωσε τη νίκη. Ήταν μια τόσο απίστευτη προσπάθεια που ορισμένοι πίστεψαν ότι είναι πολύ ωραίο για να είναι αληθινό. Και είχαν δίκιο.

Αργότερα βρέθηκε θετικός για τεστοστερόνη εκείνη τη μέρα και φυσικά του αφαιρέθηκε ο τίτλος. Αλλά ο πρώην γυμναστής του, ο Allen Lim, ο οποίος τώρα δουλεύει στην ομάδα RadioShack του Armstrong, είπε ότι αυτή η επίδοση του Landis ήταν εφικτή. Και πρόσθεσε ότι ο Landis είχε παράγει ακόμα περισσότερη δύναμη σε μια μεγαλύτερη διαδρομή κατά τη διάρκεια προπόνησης. «Αυτοί οι ποδηλάτες κάνουν καταπληκτικά πράγματα σε καθημερινή βάση, γιατί ήδη αποτελούν ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού, ένα πολύ μικρό ποσοστό του κόσμου», λέει ο Lim. «Είναι εν γένει διαφορετικοί. Όταν ένας αναβάτης δεν έχει ιστορικό καλών επιδόσεων τότε αυτό σημαίνει ότι έχουν γίνει σε αυτόν σημαντικές αλλαγές. Τότε είναι που πρέπει να σηκώνεις μια κόκκινο σημαιάκι». 

Έχουν γίνει μερικές συζητήσεις μεταξύ φυσικοθεραπευτών για να τεστάρουν ξεχωριστά τις υψηλότερες επιδόσεις του κάθε αθλητή με στόχο την εξακρίβωση της μέγιστης δύναμης του καθενός και να χρησιμοποιήσουν το αποτέλεσμα ως μέτρο για ενδεχόμενο ντοπάρισμα. Οποιεσδήποτε επιδόσεις πάνω από αυτό το όριο του κάθε αθλητή θα σήμαιναν «συναγερμό». Μερικοί όμως λένε ότι τα παραπάνω δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν γιατί οι αιτίες που βρίσκονται από πίσω από τις υψηλές επιδόσεις δεν μπορούν να αποδειχθούν επακριβώς. Απλώς τυχαίνει να συμβαίνουν.

Ο Matt Parker που έχει πετύχει οριακές επιδόσεις με την ομάδα Sky λέει τα εξής: «Όταν οι άνθρωποι βρίσκονται κάτω από ακραίες συνθήκες όπως για παράδειγμα όταν ένα μικρό παιδί είναι παγιδευμένο κάτω από ένα αυτοκίνητο και μπορεί να το σηκώσει, τότε οι άνθρωποι μπορούν να πάνε σε άγνωστα επίπεδα στο πεδίο των επιδόσεων. Έτσι λοιπόν οι επιδόσεις αυτές έρχονται στα αθλήματα κατά καιρούς. Έτσι όταν κάποιος καταφέρνει κάτι απίστευτο, γιατί να μη το πιστέψουμε;». 

*Tour de France