Ο κόσμος μας είναι άδικος και γεμάτος αντιφάσεις. Ποτέ δεν μπορεί κανείς να έχει κάτι το θετικό χωρίς να πάρει μαζί και κάποιο μειονέκτημα. Ένα πυκνό δάσος είναι σκιερό και δροσερό άλλα σου κόβει τη θέα. Αντίθετα, σ ένα βουνό χωρίς δάσος βλέπεις ανεμπόδιστα αλλά σε τρωει ο ήλιος.

Ολ' αυτά ισχύουν λίγο πολύ και για τα λάστιχα του mtb. Αν ρολλάρει καλά δεν κρατάει στα γρήγορα κατηφορικά και στα μονοπάτια ,αν κρατάει σ' αυτά σε  κόβει στις ανηφόρες, αν είναι ελαφρύ  τότε σκίζεται εύκολα στην αθάνατη ελληνική κοτρόνα, αν αντέχει είναι βαρύ.

Σκέτη απελπισία; Όχι ακριβώς. Υπάρχουν κάποια ελαστικά, που οι σχεδιαστές τους έχουν στύψει το μυαλό τους και έχουν καταφέρει να βρουν τη χρυσή ισορροπία ανάμεσα σ' όλα τα παραπάνω. Ένα τέτοιο ελαστικό είναι και το monorail .Η σχεδίαση του πέλματος  δίνει πολύ καλή κύλιση, που μεταφράζεται σε ταχύτητα στις αναβάσεις, σίγουρο κράτημα στις στροφές χάρη στα πλαϊνά “τακούνια“, ασφαλές φρενάρισμα στις καταβάσεις, ιδιαίτερα σε κάπως μαλακό χώμα. Τα πλαϊνά του είναι πραγματικά γερά και πολύ δύσκολα θα σκιστούν ενώ το βάρος του είναι χαμηλό για τη διάσταση του και αντισταθμίζεται από τη γρήγορη σχεδίαση του πέλματος κάνοντας το μια πολύ καλή αγωνιστική επιλογή τόσο στην tubeless  όσο και στη συμβατική έκδοση του.

Σίγουρα δεν είναι ένα ελαστικό για τον αναβάτη που  το μόνο που ξέρει είναι να φρενάρει σέρνοντας τα τεραστίων διαστάσεων τακούνια  του πίσω ελαστικού στο χώμα, ούτε γι αυτόν, που θέλει την ταχύτητα ενός “καραφλού” ελαστικού. Αποτελεί όμως ένα απολύτως ισορροπημένο ελαστικό, που στα πόδια ένα καλού αναβάτη θα αφήσει πολλά  semislick πίσω στην ανάβαση  χωρίς να χάσει από κάποια “τερατώδη” πέλματα στην κατάβαση.

Τέλος, θα βγάλει πολλά - πολλά χιλιόμετρα διατηρώντας τις ιδιότητες του μέχρι το τέλος της λαστιχένιας ζωής του. Καλές βόλτες.

Το Monorail βγαίνει σε διάσταση 2.10 και σε διάφορες εκδόσεις, με βάρη που ξεκινούν από το 530γρμ.

Διάβασε περισσότερα: www.maxxis.com

Εισαγωγέας: Αφοί Ζελβεγιάν.