Σφενδάμη: κάτι τρέχει εδώ.

Τίποτα το ιδιαίτερο. Βγαίνοντας από την Εθνική και ανηφορίζοντας για Σφενδάμη, δεν υπάρχει κάτι που να σου τραβά τη προσοχή. Κανένα βουνό, κανένα βαθύσκιο δάσος, τίποτα το ιδιαίτερο. Ένα κλασικό αγροτικό τοπίο, με τους λόφους του γεμάτους χωράφια, και τα χωριά, χωριά προσφύγων από το Πόντο τα περισσότερα, χτισμένα στις πλαγιές, με τις ρεματιές και τα σύδενδρα, να διακόπτουν τη μονοτονία των λόφων.

Σίγουρα τίποτα δε φανερώνει ότι εδώ γίνεται ίσως η μεγαλύτερη ποδηλατική διοργάνωση τα τελευταία δυο – τρία χρόνια. Με πάνω από 300 συμμετοχές φέτος (μόνο στο ποδήλατο), νομίζω ότι δικαιωματικά του ανήκει αυτός ο τίτλος. Ακόμα περισσότερο που η διαδρομή δε βρίσκεται στη Πίνδο ή τον Όλυμπο, αλλά στους ταπεινούς λόφους της Πιερίας.

Πολλά χρόνια πριν, τέλη του 80, αρχές 90, όταν πρωτοδιοργανώσαμε με τη τότε λέσχη ΜΤΒ, την ΑΘΛΟΣ,  τους πρώτους ΜΤΒ αγώνες, μαζεύαμε θυμάμαι 50—60 άτομα. Σιγά – σιγά και μέχρι το 95 που τα παρατήσαμε (μετά αναλάβαν οι ...επαγγελματίες), είχαμε ξεπεράσει τους 100. Ήταν καλό νούμερο, αφού ακόμα και στο εξωτερικό οι αγώνες ΜΤΒ δε ξεπερνούσαν τοις 200-300 συμμετοχές.
Σκεφθείτε λοιπόν: 100 – 120 συμμετοχές το ‘95 και τώρα αν ένας αγώνας ξεπεράσει –τώρα το 2010, 15 χρόνια μετά- τους 150 (δε συζητάω για τους 200), οι συντελεστές του πανηγυρίζουν.  Ας μη σκεφτούμε τι γίνετε έξω, που ακόμα και μέτριοι αγώνες μετράνε πάνω από 1000-1500 συμμετοχές. Πολλά φταινε γι’ αυτή τη κατάντια. Γιατί κατάντια είναι και δεν είναι της ώρας να το αναλύσουμε.

Έτσι, για να ξαναγυρίσω στη Σφενδάμη, μου προξένησε μεγάλη έκπληξη, όταν βγήκε ένας παππούς από κάποιο σπίτι και άρχισε να με ρωτάει αν αυτός που κέρδισε ήταν ο ίδιος με το περσινό και αν κατόρθωσε να σπάσει το ρεκόρ!!!
Κάτι τρέχει εδώ.  
Τι κάνει λοιπόν το Sfendami να ξεχωρίζει; Oι εμπνευστές αυτού του πανηγυριού δεν ανακάλυψαν την Αμερική, κάνουν όμως μερικά απλά πράγματα:
1ον, αγαπάνε το ποδήλατο και δεν κάνουν αρπαχτή.
2ον, δεν εμπλέκονται άμεσα με κάποιο εισαγωγέα για να δημιουργούνται παρεξηγήσεις και μαγαζάκια.
3ον Δε περιορίζονται σε ένα στεγνό αγώνα, αλλά κάνουν ένα –το ξανάλεμε- πανηγύρι (festival, αν προτιμάτε).
4ον και πιο σημαντικό. Έβαλαν «στο κόλπο» -όπως παντού στην Ευρώπη, τη τοπική κοινωνία. Και όχι σε επίπεδο ανταλλαγής πλακετών, αλλά πολύ πιο ουσιαστικό: η τοπική κοινωνία, το χωριό δηλαδή, δεν ακούγεται απλώς, αλλά έχει άμεσα οικονομικά οφέλη. Ένα σεβαστό ποσό για τα δεδομένα της Σφανδάμης εισρέει στο χωριό αυτό το διήμερο.
5ον και όχι αυτονόητο για τα ελληνικά δεδομένα: υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τρέχουν και δουλεύουν όλο το χρόνο για τη διοργάνωση και δεν γίνονται όλα άρπα-κόλα τη τελευταία στιγμή.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω; ένα απλό χωριό, χωρίς κάτι το φανταχτερό για να προσελκύσει επισκέπτες, καταφέρνει να φιλοξενεί μια από τις πιο ευχάριστες και σημαντικές διοργανώσεις για τρέξιμο και ποδήλατο.
Παιδιά συγχαρητήρια.

Μίλτος Ζέρβας